EKREM KILIÇ
 
  
   
 
A Ğ I Z   T A D I
 
ŞİİRLER
 
 
 
 
 
 
İÇİNDEKİLER
 
 
Önsöz

 

Ağız Tadı
Nizam İçinde Ortalık
Mutluluk
Arzû
Sıla
Mektup
Hayat Güzel
Duâ
Tevbe
Yolculuk
Sevinç
Pişmanlık
Sevmek
Uzaktan
Minâreler
Çocuklar
İlaç
Gamsız
İsyân
Özlenen
İnsaf
Şiir
Biz
Sırayla
Rind
Odam
Hastalıklarımız
Ben de Çocuktum
Kaçmak Arzûsu
Çocuklar (II)
Çay Kenarında
Memnun Olmak
Çocuklarımız
 
 
 
 
ÖNSÖZ
 
 
            Şiir konusunda hiçbir iddiam yok. Ruh âlemimi etkileyen hâlleri yazıya döktüğümde ortaya çıkanı Sizlere sundum. Bunlardan bir kısmında âhenk, bir kısmında anlam daha ağır bastı. Bu kitapta topladıklarım, duygularımın klasik tarzda her hangi bir şekle ve ölçüye sığmayan ifâdeleridir.
            Bu çeşit yazılara “şiir” adı verildiğinden, kitabımı bu sınıfa koymak zorunda kaldım. Gerçekte ise, şiiri yakalamanın zorluğunu idrâk ediyorum. Özellikle, serbest tarzda şiiri duymanın; duysam bile duyurmanın, anlatmanın güçlüğünü sezebiliyorum.
            En iyisi, Siz, sayın okuyucularım, yazdıklarımı edebiyât terâzisiyle tartmayın. Ortak bir düşüncenizi hatırlatıp ortak bir hissinizi uyandırabilirsem, mutlu olacağım.
            Saygılarımla.
                  
                                                                                                                 
     Ekrem KILIÇ
This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it. Bu e-posta adresini spambotlara karşı korumak için JavaScript desteğini açmalısınız


AĞIZ TADI

 
Üstümüzde gök,
Altımızda toprak;
Ağaçlar dal dal,
Yaprak yaprak...
            Ağzımızda tat,
            Vücûdumuzda sıhhat...
 
Güzel şey yaşamak!

 
NİZAM İÇİNDE ORTALIK
 
Doğum, ölüm..
Mevsimler: çiçek, sıcak, yağmur, kar..
Ağlamak, gülmek..
Sevmek, sevilmek..
Hastalık, sağlık..
             
            Nizam içinde ortalık!

 

 
MUTLULUK
 
Nefes alışın var ya, nefes alışın..
Ekmeği ısırışın,
Suyu içişin yudum yudum.
Gülüşün bâzen,
Ağlayışın.
Sevişin, acıyışın..
Üşümen, ısınman..
Görmen, duyman, dokunman..
Hâsılı: yaşaman;
Mutluluk, öbek öbek, yığın yığın...
 
 
 
 
ARZÛ
 
Kötülükten kaçarak
Bir köşede yaşamak;
Şöyle gönlümce, uzak
Bir ev,
Bir eş,
Çocuğum..
İşte bu mutluluğum...
 
Olmasın ihtirasla hiçbir alış-verişim.
Tabîat, güzellikler; basit, ufak bir işim..
Beni candan sevecek, anlayacak bir eşim..
Bir de küçük evimiz:
Rahat, şipşirin, temiz;
İnsanlardan çok uzak...
 
İşte bütün dileğim: gürültüsüz yaşamak...

 

 
SILA
 
Çocukluğumuzun bayramlarını
Severiz ya deli gibi;
İhtiyarlığımızın sevgisi,
Ne mutlu Rabb’im, ölüm...
            Toprak: ana karnı,
            Rahmetin: şefkat.
Anamız, babamız,
Dünyâda tüten dumanımız,
Evimiz, ocağımız..
Şükür Rabb’im,
Orda...

 

 
MEKTUP
 
Batan güne, doğan güne,
Isıtan, yakan güne
Selâm ederim.
            Işığını sevdiğimi;
            Gülen yüzünü,
            Parıldayan dişlerini özlediğimi
            Söyleyin, olmaz mı,
            Siz yaşayanlar!
Biz burada
O sonsuz ışıklı günü
İman kandilimizin ışığında bekliyoruz.
            Sağlıcakla kalın.
            Gelirken ışığınızı unutmayın!
 
 
HAYAT GÜZEL
 
Rabb’im, hayat güzel!
Yuva kurmak,
Yaşamak çoluk çocuk.
Görmek dünyâyı;
Yemek - içmek,
Nefes almak
Ve Senin kulluğunu bilmek...
            Ölüm güzel!
            Ölümde ölümsüzlüğü bulmak,
            Gürültü - patırtıdan kurtulmak.
            Sıcak yaz günleri yaşamak gibi ılık ılık;
            Bir sonsuzluk.. bir mutluluk...
 
DUÂ
 
Batan güne bak, ne diyor:
“İnsanlar, belki yarın sizi göremem.
Belki siz,
Belki ben
Ölümün sıcak kucağına sığınırız
Gece vakti!”
 
Rabb’im, güneşimizi eksik etme!
Onun tatlı sıcağı,
Güzel ışığı
Lâzım bize...
 
Ancak, bedenimizi ılık toprağa,
Şefkatli toprağa yatırınca,
Onun kollarında,
Yine ışığa ihtiyâcımız var.
 
            Güneş gibi parlak,
            Güneş gibi sıcak...
 
Rabb’im, îmânımızı eksik etme!

 

 
TEVBE
 
Bağışla Rabb’im,
Günah yüklüyüz!
Gidecek yerimiz,
Sığınacak kimsemiz yok Senden başka.
            Ak başörtülü anamın,  
            Nur yüzlü dedemin açılan avuçlarını,
            Minik ellerimizi rahmetinle doldur...
Rabb’im, yarattın,
Büyüttün, yaşattın...
            Çok şükür, sonunda ölüm var!

 

 
 
YOLCULUK
 
Beşikten başlayan yolculuk
Evcek, çoluk çocuk,
Toprakta bitecek;
Gelenler gidecek.
 
Güzel şey yaşamak.
Nefes almak, mutlu olmak,
Baharı, kışı görmek;
Sonra da ölmek...
 
Rüyâlarım kadar yeşilse cennet
Orada yaşamak canıma minnet!

 

 
SEVİNÇ
 
İndi düşler gibi yüzlere ölüm;
Ilık, tatlı, sevinç veren.
Rabb’im, hissettik, hissettik:
Ölüm meleğiydi bu geçen!
 
Hayâta gelişin bir yolu varsa,
Gidişin de öyle tek yolu gerek.
Rabb’im, Azrâîl mi O,
Göklerden gelen, süzülerek?
 
“Ölüm acı, ölüm korkunç.” diyorlar..
Ölenler dirilseler,
Yaşamaktan daha tatlı olduğunu söyleseler...
 
Sonu olmayanın tadı var mıdır?
Üç günlük hayât..
Sonsuz bir yokluk, Rabb’im, Sana inanmayana...
 
            Oysa ölümle başlar
            Sonsuzluğa yolculuk!

 
 
PİŞMANLIK
 
İnsanız, Rabb’im,
Unutkanız,
Gàfiliz!
            Şeytana uyuyoruz; kör olası!
Günâhın acı tadı
Aklımızı başımıza getiriyor.
Pişmanlık: gözlerde yaş,
Pişmanlık: boğazda yumruk...
            Sana sığınıyoruz tekrar,
            Sana yöneliyoruz.
            Azâbından korkuyoruz,
            Rahmetini diliyoruz.
Rabb’im, nöbet nöbet ölüyoruz;
Şükür, Sana geliyoruz...
 
SEVMEK
 
Mâdem insanın tutkusu
Yaşamak,
Sonsuz, rahat..
Neden bu ölüm korkusu?
Neden ölüme dehşetle bakmak?
            Rabb’im, bize
            Dünyâyı sevmeği öğrettiğin gibi
            Birbirimizi de,
            Ölümü de sevmeği öğret!
Rabb’im, Seni sevmek
Rahmet.. rahmet...
 


 

UZAKTAN
 
İyi insanlar,
Güzel insanlar,
Seviyorum hepinizi!
Bir gün günahkâr,
Bir gün tevbekâr...
Rabb’im, afvet bizi!
            İyi insanlar,
            Sevmez misiniz melekleri?
            Görmedik ya,
            Hissetmedik mi?
Kim bilir ne kadar güzeldir
Cebrâîl, Mîkâîl, İsrâfîl?
Ya, hepsinden çok güvenip
Rûhumuzu verdiğimiz Azrâîl?..
 
MİNÂRELER
 
Göğe yükselen direkler,
Allâhu Ekber, Allâhu Ekber!
Sevimli minâreler.
            Rabb’im, nice seherler
            Güzel sesli müezzinler
            Seni söyler.
Çinko kubbeler
İnim inim inler!
Ya kalbler?..
            Sâf sâf melekler
            Dolu gökler,
            Allâhu Ekber, Allâhu Ekber!

 

ÇOCUKLAR
 
Küçük çocukları bilir misiniz?
Hayat kokar,
Ümit kokar,
Şefkat kokar burcu burcu.
            Gülücükleri gonca,
            Ellerinde yarının ümitleri
            Yumuk yumuk.
Günahla kirlenmeyen omuzları
Kanat kanat;
Melek tıpkı!
            Rabb’im, çocukluğumuzun günahsızlığını
            Nerede bulacağız?
Ölüm sevinci dudaklara vurduğu zaman
Senden başka
Kime sığınacağız?
 
 
 
İLAÇ
 
Geçen yılların yorgunluğunu,
Yaz sıcağını, kış soğuğunu
Duymayacaksın artık!
Biliyorsun ölüm olduğunu.
 
            Biliyorsun ölüm olduğunu,
            Çiçeklerin neden solduğunu.
            Düşünmeyeceksin artık;
            Ak saçını, kesik soluğunu.
 
Ak saçını, kesik soluğunu,
Ağrıyan dizini, oyluğunu
Bileceksin artık
Hangi ilacın durdurduğunu!
 
            Duymayacaksın artık,
            Düşünmeyeceksin!
            Bileceksin, göreceksin ölüm mutluluğunu...

 

 
GAMSIZ
 
Eğer bilirsek yaşamayı,
Kul olduğumuzu, öleceğimizi..
Mutluluk kolay!
Dünyâya sâhip çıksak
Bu ufak baş nasıl dayanır dertlere, kederlere?
 Rabb’im, her şey Senin!
 Korkusuzum bu bakımdan,
 Neyim var tasalanacak?
 
 
İSYAN
 
İnsanlar, etmeyin – eylemeyin!
Babanızı ben öldürmedim sizin;
Ananızı, eşinizi, kardeşinizi...
Çalmadım havanızı, güneşinizi.
 
            Nedir benden istediğiniz,
            Alıp – veremediğiniz?
            Sevdiniz de sevmedim mi?
            Güldünüz de gülmedim mi?
 
Derdinizi dert edindim;
Sevindiniz, sevindim.
Ümidinizi yitirdiniz,
Ağladım.
           
E, ne istiyorsunuz, kardeşim?!.

 

 
ÖZLENEN
 
Günler geçsin deriz;
Sonunda ölüm var, biliriz.
Demek ki: ölümü özleriz!

 

İNSAF
 
Yâhû, arabacı!
Biraz acı!
Ne istiyorsun zavallı attan?
Ardında kaç ton çimento;
Sense, habire sallıyorsun kırbacı...
            Göreyim yiğitliğini
            Al iki torbayı da
            Dörtnal git bakalım beş dakika!
            Kırbaç sallamaya benzer mi?
Kemikleri çıkmış,
Ayağı topal,
Üstelik senden çektiği...
 
İnsaf diye bir şey var, be kardeşim!

 

 
ŞİİR
 
“Müzik rûhun gıdâsı”ymış.
Ekmek mîdenin,
Kalbin sevgi,
Kafanın bilgi,
Teninki ten,
Toprağın beden..
            Peki,
            Şiir neyin nesi?..

 

 
BİZ
 
İnsanoğlu:
Aç, fakat umutlu.
Fakir, fakat mutlu.
            Hayat kısa
            Yüz yıl da olsa.
Rabb’im, hamd olsun
Böyle buyurmuşsun!
Ölüm tatlı bir sevinç...
Kaz gelecek yerden
Tavuk esirgenir mi hiç?
            Ebedî cennet
            Güzeldir elbet
            Yüz yıllık kederden!
 
 
 
 
SIRAYLA
 
Ateş tapınağıymış önce,
Sonra Havra olmuş,
Kilise,
Câmi..
Derken terkedilmiş;
Yıkık şimdi.
            Şamanlar,
            Hahamlar,
            Râhipler,
            İmamlar iyi de..
Şimdi ziyâretçileri kimler?

 

 
RİND
 
Ağlama be kardeşlik! Yaşıyorsun ya!
N’olmuş kolun yoksa? Öbürü var ya...
            Paran yokmuş; umudun,
            Yemeğin yokmuş; havan, suyun..
            Var ya Gören, Bilen, Yaratan
Ve sendeki îmân...
 


 

ODAM
 
Yeraltındaki odamda
Bir pencerem var, ufak;
Gökyüzüne açılan.
Sarı pervazı, kirli camı,
Paslı demir parmaklığı.
            Bir ağaç gövdesi, bileğim kadar.
            Bir dal, ucunda sarı yapraklar;
            Çünki sonbahar.
            Bir bisiklet gidonu, selesi
            Görebildiğim;
            Ağaca dayalı.
            Bir de ak bulutlu gök!
Bâzen bir pantolon
Dizden yukarı.
Bir veya iki el.
Bâzen bir etek.
            Akşam üstleri
            Işığı gören
            Açık pencereden
Doğru içeri:
Bir arı, bir böcek, bir sinek..
Arada, bir kertenkele düşer;
Canı acır besbelli,
Ama söylemez.
 
 
Yazları ya?
Yavru kurbağa
Güneşten kaçar,
Hop, benim odaya!
            Yeraltındaki odamda
            Bir pencerem var, ufak.
            Eser yel: kuru yaprak,
            Toz, toprak...

 

 
HASTALIKLARIMIZ
 
Hastalıklarımız,
Sevimli hastalıklarımız..
Kırk derece ateşle sayıkladıklarımız...
Ekvatör geceleri,
Çöl serâbı: buzlu su, buzlu su!
            Rabb’im, dünyâ nasıl çirkindir,
            Nasıl ni’metlerin tatsız
            Gözümüzde?
Ölüm korkusu,
Yaşama tutkusu
Dermansız parmaklarımızda...
            Fakat, îmân bir serin bahçe;
            Kanatları Azrâîl’in koca bir gölge...
Rabb’im, ölüm: özlenen ülke...
 
 
BEN DE ÇOCUKTUM
 
Ben de bir zaman çocuktum.
Benim de kuytu ağaç dallarına emânet ettiğim
Gizli sırlarım vardı.
Hayâlimde zaman zaman gittiğim
Yalçın dağlar, zümrüt çayırlarım vardı.
Evin bir köşesindeki budak deliğinden
Geçit yapan, el sallayan
Garip şekilli
Kimsenin bilmediği
Dostlarım, ordum vardı.
Bir sıkılsam, kendiliğinden
Koşup gelen, havlayan;
Sarkık, kırmızı dilli,
Düşmanın “Aman!” dediği,
Köpeğim: Kurd’um vardı.
            Ben de bir zaman çocuktum;
            Benim de, bugün hâlâ
            Unutamadığım, farklı bir dünyâm vardı...
 
 
 
 
KAÇMAK ARZUSU
 
Güneş batıyorken akşam
Şu karşı yamaçta görünen,
Mor bir renge bürünen
Küçük, kerpiç evde olsam!
            Dünyânın gürültüsünden uzak;
            Ne radyo, ne televizyon!
            Derde – tasaya son.
Bir köşeye uzanarak,
Güneş batıyorken akşam,
Derin hülyâlara dalsam...

 

 
ÇOCUKLAR (II)
 
Göreyim sizi çocuklar
Siz siz olun
Dâimâ gittiğiniz yolun
Sonunu düşünün!
Her zaman gönlünüzce olmasa da yolculuklar
“Güzel günler gelecek.” deyin,
Ümidinizi kaybetmeyin.
            Neresinde hissederseniz;
            Bir an önce, siz,
            Baştan, sondan, ortadan,
            “Fazîlettir” deyip “dönmek hatâdan.”
            Dönün!
Sâhip olmak için bugüne
Sâhip çıkın düne!
Sizindir hepsi ufukların:
Dün, bugün, yarın...

 

 
ÇAY KENARINDA 
 
Yol boyunca kıvrılarak akan çay,
Kenarında salkım söğütler,
Yabânî nâne kokusu,
Billur renkli su...
            İçimden şu çayıra uzanmak gelir;
            Bir ses “Kal!” diye öğütler:
            “Kal ve zamanı burda say!”
Mümkün mü bilmem doğrusu,
Lâkin bu düşünceden
Bir haz duyarım inceden,
Rûhum ürperir...
 
 
 
 
MEMNUN OLMAK
 
Elindekine râzı olmak, ne varsa;
Didinmek tek göz, tek bacak, tek kol.
Ümidini kaybetmemek, dünyâyı ateş sarsa:
Mutluluğa giden tek yol...
            Küçük ni’metlerdeki lütfu görmek,
            Şükretmek atomlar sayısınca!
            Hayâta şükürden bir taç örmek,
            Gül gül, gonca gonca...
Tat almak güneşten, yağmurdan, kardan.
Güzel görmek, güzel düşünmek kendi âleminde;
Işıklı bir dünyâ kurmak karanlıklardan.
Memnûn olmak senin elinde...
 
ÇOCUKLARIMIZ
 
Şu, elinde bebek, dolaşan kız,
Şu, topla oynayan oğlan..
Hepsi mâsum, sevimli; hepsi can...
            Kimi birlikte oynuyor, kimi yalnız.
            Kimi akıllı - uslu, kimi afacan.
            Bu şımarık, çünki: tek.
            Bu haylaz, çünki: erkek.
Şurda boynu bükük duran kim?
Belki hasta, belki yetim...
Kimi tok, kimi aç...
            Ayıramazsınız şu şöyle, bu böyle diye;
            Fakat hepsi sevgiye,
            Hepsi şefkate muhtaç...
Şu ağlayan oğlan, şu gülen kız
Hepsi bizim çocuklarımız;
Kendi çocukluklarımız...
 
Rabb’im, ne hâle gelmişiz,
Nerde çocukluğumuz, nerde biz?!.