Pazar, 16 Kasım 2008 08:36

İNSAN YARATILDIM

Cemil ARIKAN

Lutf-i İlâhiyle, toprak kalmadım
İnsan yaratıldım; dahâ ne olsun?
Nebâtât olmadım, hayvan olmadım
İnsan yaratıldım; dahâ ne olsun?

Ne hâssalar verdi Yaradan bana,
Düşünse, kâfir de gelir îmâna.
Şükür gerekmez mi bunca ihsâna?
İnsan yaratıldım; dahâ ne olsun?

Suâl soruldukta cevap verecek,
Hesâbın sonunda cennet görecek,
‘Esmâ’yı rûhunda aksettirecek
İnsan yaratıldım; dahâ ne olsun?

Semâya eş olan dünyâ, mekânım;
O mekânda mahlûkàta sultânım!
Halîfe-i arzım, abd-i Deyyân’ım.
İnsan yaratıldım; dahâ ne olsun?

Zâhirden bâtına cümle duygular
İhsan edildi; en büyüğe kadar
Habîbullah gibi bir şefîim var!
İnsan yaratıldım; dahâ ne olsun?

En câmî nîmetler bana verildi;
İki cihan ayağıma serildi.
Ölen zerrelerim tekrar dirildi!
İnsan yaratıldım; dahâ ne olsun?

Bir bahçeye müştâk olan hislerim
Doymak bilmez; cenneti de isterim!
Hâlâ nazdır en birinci hünerim.
İnsan yaratıldım; dahâ ne olsun?

Dünyâya meylettim hüsnüne kandım,
Nefse zulmetmeyi mârifet sandım.
Şükür en sonunda Hakk’a bağlandım,
İnsan yaratıldım; dahâ ne olsun?

Her mahlûkàt çekti; bitmez nâzımı.
Yetinmedim; arşa diktim gözümü!
Duyurdum taa Arşullah’a sözümü!
İnsan yaratıldım; dahâ ne olsun?

“Kimsin?” suâlini bildim; büyüdüm!
“Esmâ”ya âyine oldum; büyüdüm!
Tevhîd deryâsına daldım; büyüdüm!
İnsan yaratıldım; dahâ ne olsun?.

 

http://www.risaleinurakademisi.org